سرنوشت کلنل سرنوشت مختوم همه دیکتاتورهای تاریخ است

دیدن صحنه های اسارت معمر قذافی معروف به کلنل دیوانه برای انسان یک احساس دوگانه ای ایجاد میکند, از یک طرف یک تاریخ چهل و اندی
ساله خونین برای ملت خودش و جهان و از طرف دیگر بهرحال رفتاری چندش آور با یک انسان که میتوانست بسیاری از زوایای تاریک تاریخ را

روشن بسازد و حداقل در یک دادگاه منصفانه محاکمه و سپس حکمش اجرا گردد.

 ولی واقعیت این است که وقتی کسی این حق را به هر دلیلی برای خودش مفروض میدارد که یکه و تنها برای یک ملت تصمیم بگیرد و حرف اخر

 را بزند و عده ای بادمجان دورقاب چین هم برایش کف بزنند, وقتی در طاس لغذنده میافتد هم این خودش هست که باید جوابگو باشد.

کلنل تا قبل از انچه بهار عربی نامیده میشود به کشورش  سرایت کند خدا را هم بنده نبود و هرگز فکر نمیکرد روزی چنین خوار و ذلیل شود که زیر دست و پای مردم با التماس از انان بخواهد که به او رحم کنند ولی مردمی به جان آمده در چنین موقعیتی قدرت تصمیم گیری ندارند و چنانچه در دیگر انقلاب ها و از جمله در ایران روی داده,
انچه اتفاق میافتد نه از روی عقل و منطق بلکه از روی احساس تنفر است و گرفتن انتقام و بقولی خون جلوی چشم ان مردم را میگرد.

بدیگر سخن اینجاست که مهمترین حسن حکومت های دموکراسی غربی هویدا میشود, وقتی حاکمیت توسط مردم بر روی کار میاید و توسط مردم
برکنار میشود, تصمیم ها با خرد جمعی اتخاذ میشود و اگر هم اشکالی پیش بییاید همه با هم در ان مقصرند و باید جوابگو باشند و  بقول معروف همه کاسه کوزه ها تو سر
یک نفر شکسته نمیشود .

هرگز در یک دموکراسی لیبرال ما شاهد چنین صحنه های چندش آوری نمیباشیم, از دستگیری و اعدام صدام تا کناره گیری و دادگاه مبارک تا قتل
کلنل و فرزندانش, یک مقصر اصلی بیشتر ندارد و ان هم خود دیکتاتور است که از تاریخ درس نمیگیرد و فکر میکند همه حقیقت فقط نزد اوست.

میشود از تاریخ درس آموخت و جلوی اشتباه را گرفت و میشود نیاموخت و ان را تکرار کرد ولی انچه که دیر و زود دارد ولی سوخت و سوز نه
این است که ,

سرنوشت کلنل سرنوشت  مختوم همه دیکتاتورهای تاریخ است